CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU Madde 413
CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU · Resmî Gazete 20 Nisan 1929, sayı 1172
Bu mevzuat yürürlükten kaldırılmıştır; metin arşiv amaçlıdır.
Sade özet
Sade özet hazırlanıyor. Tam metin aşağıdadır.
Kaynak: 1412 sayılı CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU, m. 413
Bu özet yapay zeka ile üretilmiştir; hukuki görüş değildir. Bağlayıcı olan tam metindir.
Tam madde metnini göster
Şahsi dava üzerine görülen işlerde mahküm davacı tarafından yapılan lüzumlu masrafları ödemeğe de mahküm olur.
Davacının şahsi hukukuna kısmen hükmolunmuş ise mahkeme, muhakemenin icap ettirdiği masraflarla davacı ve maznunun ödemek ıztırarında kaldıkları masrafları bu nispette taksim eder.
(Değişik: 21/5/1985 - 3206/77 md.) Sanığın beraatına, davanın düşmesine veya reddine karar verilirse sanığın ödemek mecburiyetinde kaldığı masraflar davacıya yükletilir.
Bir davada birden fazla davacı ve birden fazla maznun bulunursa masrafların ödenmesinde bunlar birbirlerine müteselsilen kefil olarak mesuldürler.
Bu maddede bahsedilen masraflar, şahsi hukukun isbatı zımmında mecburi seyahat için sarfedilen veya şahit ve ehlihibreye verilecek olan masraf ve tazminatı dahi ihtiva eder. Avukat ve dava vekilleri ücretleri dahi böyledir.
Şahsi dava ile hukuku amme davası ikamesi neticesindeki masrafı:
Değişiklik notları
- (Değişik: 21/5/1985 - 3206/77 md.)
İlgili yargı kararları (0)
Bu maddeye atıf yapan karar henüz eklenmedi.
