- Ana sayfa
- Yargı kararı
Yargıtay 11. Ceza Dairesi E. 2026/4723 K. 2026/8023
Karar tarihi: 17 Eylül 2026
Atıf yapılan maddeler
- 5271 sayılı CEZA MUHAKEMESİ KANUNU, m. 280/1-a
- 5271 sayılı CEZA MUHAKEMESİ KANUNU, m. 289/1
- 5271 sayılı CEZA MUHAKEMESİ KANUNU, m. 291/1
- 5271 sayılı CEZA MUHAKEMESİ KANUNU, m. 298/1
- 5271 sayılı CEZA MUHAKEMESİ KANUNU, m. 302/1
- 5271 sayılı CEZA MUHAKEMESİ KANUNU, m. 304/1
- 5237 sayılı TÜRK CEZA KANUNU, m. 53
Karar metni
T.C.
YARGITAY
11. CEZA DAİRESİ
- MAHKEMESİ
- Ceza Dairesi
- SAYISI
- 2026/1380 E., 2026/832 K.
- SUÇ
- Tacir veya şirket yöneticisi olan ya da şirket adına hareket eden kişilerin ticari faaliyetleri sırasında ve bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık
HÜKÜM: İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret, onama
Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik katılanın temyiz isteminin incelemesinde; katılanın 06.05.2026 tarihinde gerekçesiyle birlikte ve usulüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 291/1. maddesinde belirlenen iki haftalık kanuni süre geçtikten sonra 05.06.2026 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu ve süresinde olmayan temyiz talebinin incelenmesinin mümkün bulunmadığı; sanık müdafiinin temyiz isteminin ise; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Gebze 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.02.2026 tarihli ve 2025/57 Esas, 2026/77 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tacir veya şirket yöneticisi olan ya da şirket adına hareket eden kişilerin ticari faaliyetleri sırasında ve bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 158/1-f-h,son, 43/1 62/1, 52/2-4 ve 53. maddeleri uyarınca 6 yıl 9 ay 7 gün hapis ve 1.562.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, taksitlendirmeye, hak yoksunluklarına ve 5271 sayılı Kanun'un 100 ve devamı maddeleri uyarınca hükmen tutukluluk halinin devamına karar verilmiştir.
2. Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 8.Ceza Dairesinin 16.04.2026 tarihli ve 2026/1380 Esas, 2026/832 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii ile katılanın istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
1.Sanık müdafiinin temyiz isteği; tahliye talepli olarak, sanığın suç işleme kastının bulunmadığına, mahkemenin delil değerlendirilmesinde hataya düştüğüne, katılanın zararı giderilmiş olduğundan etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.
2.Katılanın temyiz isteği; sanık hakkında takdiri indirim sebebinin hukuka aykırı olarak uygulandığına, zincirleme suç yönünden alt sınırdan uygulama yapılmasının hatalı olduğuna, gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesinde miktarın düşük tutulduğuna, eksik ceza verildiğine ve sanığın eylemine iştirak eden diğer sanıklar bulunmadığından eksik soruşturma yapıldığına ilişkindir.
III. GEREKÇE
A. Katılanın Temyiz Talebinin İncelenmesinde;
Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan, İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafii ile katılanın istinaf incelemeleri üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılan inceleme neticesinde istinaf başvurularının esastan reddine karar verildiği, katılanın 06.05.2026 tarihinde gerekçesiyle birlikte ve usulüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 291/1. maddesindebelirlenen iki haftalık kanuni süre geçtikten sonra 05.06.2026 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla, katılanın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği fiili bizzat gerçekleştiren sanığın eyleminin 7589 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un158/4. maddesi kapsamında kalmadığı belirlenmiştir.
B. Sanık Müdafiinin Temyiz Talebinin İncelenmesinde;
Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanı kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, 5237 sayılı Kanun'un cezanın belirlenmesi başlıklı 61/1. maddesinde belirtilen kriterler ile aynı Kanun'un 3/1. maddesinde ifade edilen cezada orantılılık ilkesi nazara alındığında temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesinin ve etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanamasının isabetli olduğu anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.
IV. KARAR
A. Katılanın Temyiz Talebi Yönünden;
Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle katılanın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,
B. Sanık Müdafiinin Temyiz Talebinin İncelenmesinde;
Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenle Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Gebze 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.09.2026 tarihinde karar verildi.
