mevzuatuzmani.net — Hukuki Bilginin Güvenilir Adresi
  1. Ana sayfa
  2. Yargı kararı

İlk Derece Mahkemesi Ankara 2. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi E. 2026/29 K. 2026/408

Karar tarihi: 1 Ekim 2026

Atıf yapılan maddeler

    Karar metni

    T.C.

    ANKARA

    2. FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

    TÜRK MİLLETİ ADINA

    KARAR

    Esas No
    2026/29
    Karar No
    2026/408 ...
    Dava
    Marka İle İlgili ... Kararının İptali
    Dava Tarihi
    23/01/2026
    Karar Tarihi
    01/10/2026 Gerekçeli Kararın
    Yazıldığı Tarih
    01/10/2026

    Davacı tarafından davalılar aleyhine açılan Marka İle İlgili ... Kararının İptali istemli davanın mahkememizde yapılan açık yargılaması sonunda;

    GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

    DAVA:

    Davacı vekili dilekçelerinde özetle; müvekkili şirket tarafından 21.06.2023 tarihinde 7, 8, 9, 11, 21 ve 35. sınıflarda ".... itiraz gerekçesi markaların kullanımının ispatlanamadığı gerekçesiyle itirazının reddedildiğini, ancak ..., itiraz üzerine yaptığı incelemede .... sayılı markanın 21. sınıfta kullanımının ispatlandığına kanaat getirdiğini ve müvekkili markasınının 7, 8 ve 21. sınıflar bakımından reddedildiğini, "...." ibaresi İtalyancada mülkiyet belirten (benim) bir kelime olup, dünya genelinde ve Türkiye’de mutfak ve moda sektörlerinde yaygın bir kullanım alanına sahip olduğunu, "...." ibaresinin tek başına ayırt ediciliği düşük, zayıf bir unsur olduğunu, Yargıtay’ın yerleşik içtihatlarına göre, zayıf unsurlu markalarda küçük farklılıklar dahi karıştırılma ihtimalini ortadan kaldırdığını, müvekkiline ait marka başvurusuna itiraz eden markaların ortak ve görünür unsurun “...” kelimesi olduğunu, ... kelimesi mutfak sektöründe sıklıkla kullanılan bir kelime olup sektörel anlamda ayırt ediciliği oldukça düşük olduğunu, itiraz eden markalarda yer alan “...” kelime unsuru ayırt edicilikten oldukça uzak olduğunu, müvekkiline ait “.... ibaresi olduğunu, marka başvurusuna itirazda bulunan “The Mia” ibaresinin tanımlayıcı olduğunu ve şekli ayırt edicilik unsurunun son derece zayıf olduğunu, Sınıf 7 ve 8 kapsamında yer alan mallar; teknik bilgi gerektiren, çoğunlukla profesyonel veya yarıprofesyonel kullanıcılar tarafından tercih edilen, satın alma sürecinde dikkat ve özen seviyesi yüksek ürünler olduğunu, bu çerçevede sırf “...” ibaresinin her iki markada yer alması ve markaların farklı görsel sunumlara, farklı ticari konseptlere ve farklı genel izlenimlere sahip olması karşısında, teknik nitelikli bu mallar bakımından karıştırılma ihtimali doğurduğunun kabulünün mümkün olmadığını, "..." gibi sektörde yaygın veya dilde mülkiyet belirten zayıf ayırt ediciliğe sahip ibarelerin tek başına kimsenin tekeline verilemeyeceğini, bu ibarelere eklenen "...", "..." gibi kelime ve şekil unsurlarının markayı bütünsel olarak farklılaştırdığını, özellikle 7. ve 8. sınıf gibi teknik ürün gruplarında tüketicinin yüksek dikkat düzeyi, zayıf ortak unsurlardan kaynaklanabilecek karıştırılma ihtimalini ortadan kaldıran önemli bir faktör olduğunu ifade ederek, .... sayılı marka başvurusunun tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

    CEVAP:

    Davalı .... vekili cevaplarında özetle; verilen kurum kararının yerinde ve hukuka uygun olduğunu ifade ederek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

    Davalı şirket vekili cevaplarında özetle; dava konusu başvuru .... ibaresinden, müvekkili şirketin itiraz gerekçesi markalarının ise "...." ibarelerinden oluştuğunu, her iki taraf markasının da asli ve ayırt edici unsuru "..." ibaresi olduğunu, "..." kelimesinin İtalyanca "Mutfak" anlamına gelmekte olup, başvuru kapsamındaki 07, 08 ve 21. sınıf mallar (mutfak makineleri, çatal-bıçak takımları, mutfak gereçleri) açısından doğrudan tanımlayıcı nitelikte olduğunu, benzer şekilde "..." ibaresinin de ürünün menşeini belirten, ticari kaynak gösterme işlevi olmayan ve kimsenin tekeline verilemeyecek tasviri bir ibare olduğunu, tüketici nezdinde iz bırakan asli unsurun "..." kelimesi olduğunu, başvuruya eklenen tanımlayıcı ibarelerin (somut olayda ... ve ...), markanın asli unsuru olan "..."nın yarattığı benzerliği ve iltibas tehlikesini ortadan kaldırmadığını, davacının markasındaki "..." (mutfak) ve "..." ibarelerinin ayırt edicilik sağlamadığını, markanın asli unsurunun müvekkili markasıyla birebir aynı olan "..." ibaresi olduğunu, "..." ibaresinin zayıf veya ayırt edicilikten yoksun olmadığını, davacının, "..." kelimesinin İtalyanca "Benim" anlamına geldiğini ve ayırt ediciliğinin düşük olduğunu iddia ettiğini, ancak Türkiye'deki ortalama tüketici kitlesi nezdinde İtalyanca yaygın bilinen bir dil olmadığını, ortalama tüketicinin "..." kelimesini bir anlam yüklemeden, özel bir marka adı olarak algıladığını, bir an için "..." ibaresinin anlamının bilindiği varsayılsa dahi, bu durumun markalar arasındaki görsel ve işitsel ayniyeti ortadan kaldırmayacağını, müvekkilinin "the mia" markaları ile davacının "la mia..." başvurusu arasında, "..." ibaresinin yarattığı baskın görsel ve işitsel etkinin, tüketicilerin bu markaları aynı işletmeye ait veya idari/ekonomik olarak bağlantılı işletmeler (seri markalar) olarak algılamasına neden olacağını, davacının "la mia cucina made in italy" markasının tescil edilmesi yönündeki talebinin, müvekkilinin 2010 ve 2015 tarihli öncelikli haklarını ihlal ettiği sürece hukuki bir koruma kazanamayacağını, davacı tarafın markasındaki "la mia cucina" tamlaması, müvekkilinin "the mia" markasının kavramsal bir türevi veya alt markası (sub-brand) izlenimi yarattığını, EUIPO Temyiz Kurulu'nun benzer vakalarda belirttiği üzere, eğer bir marka önceki bir markanın asli unsurunu alıp yanına o sektörle ilgili tanımlayıcı bir terim ekliyorsa, bu durum "işletmesel bağlantı" (likelihood of association) ihtimalini en üst düzeye çıkardığını, tüketicinin, "...." ürünlerini gördüğünde, bunun müvekkili "the mia" firmasının İtalyan mutfağına özgü bir ürün serisi olduğunu düşüneceğini, bu durumun, SMK 6/1 anlamında tipik bir iltibas hali olduğunu ifade ederek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

    Davanın açılmasını müteakip yargılamaya katılımı olan tarafların dava, cevap, cevaba cevap, ikinci cevap dilekçeleri karşılıklı tebliğ olunmuş, sundukları deliller alınmış, marka tescil ve başvuru dosyaları ile alâkalı kayıtları getirtilmiş, dava şartları incelenmiş, ön inceleme duruşması yapılmış, taraflar sulhe teşvik olunmuş, arabulucuya gitme hakları hatırlatılmış, sonuç alınamaması üzerine uyuşmazlık konuları tespit edilmiş, tahkikat icra olunmasını müteakip, Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yazı İşleri Yönetmeliği'nin 41/2. maddesi hükmü de gözetilerek taraf vekillerine tahkikat ve yargılamanın geneliyle ilgili son sözleri de sorulmuş; sözlü iddia ve savunmada bulunma olanağı tanınmıştır.

    GEREKÇE:

    Mahkememizin 11/06/2026 tarihli ön inceleme duruşmasında, Uyuşmazlık konularında rapor tanzimi için dosyanın resen seçilecek üç kişilik bilirkişi heyetine/bilirkişiye tevdi ile, raportör bilirkişi için 8.000.-TL diğer bilirkişikler için 6000..-TL (toplam 20.000,00.-TL) ücret takdirine, bilirkişi ücretini yatırmak üzere davacı vekiline bugünden itibaren iki hafta süre verilmesine, şayet yatırmazsa bu delile dayanmaktan vazgeçmiş sayılacağının ihtarına karar verilmesine rağmen bilirkişi ücretinin yatırılmadığı anlaşılmıştır.

    Davacı ve davalılar arasındaki uyuşmazlık, başvuru markası ve mal/hizmetler ile itiraza mesnet markalar ve mal/hizmetler arasında benzerlik olup olmadığı, karıştırılma ihtimalinin olup olmadığı, ... kararının yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

    Celp olunan tescil dosyaları kapsamından davacının 2023/081941 sayılı "la mia cucina made in italy" ibareli marka başvuru sahibi olduğu beyan, tevsik ve müşahede olunmaktadır.

    Davaya konu 2023/081941 sayılı "la mia cucina made in italy" ibareli marka için davacı tarafından 21/06/2023 tarihinde 7, 8, 9, 11, 21 ve 35.Sınıf mal/hizmetleri kapsayacak şekilde marka tescil başvurusunda bulunulduğu, başvurunun ilanına karar verildiği, ilana karşı davalının .... sayılı kararı ile itirazın kısmen kabulüne nihai olarak karar verildiği ve bunun üzerine işbu davanın süresinde açıldığı anlaşılmıştır.

    Toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre;

    Davacı tarafından davalı şirketin itiraza mesnet “....” markaları hakkında SMK 19/2 m. hükmü kapsamında kullanım ispatı talebinde bulunduğu anlaşılmıştır.

    Bilindiği üzere SMK 6/1 hükmü kapsamında yapılan itirazlarda, başvuru sahibi tarafından itiraz sahibinden itiraz gerekçesi markalarını kullanılmakta olduğunu ya da kullanılmamasına dair haklı sebeplerin olduğuna ilişkin delil sunması talep edilebilir. SMK 19/2 maddesine göre itiraz gerekçesi markaların itiraza konu başvurunun başvuru veya rüçhan tarihinde Türkiye’de en az beş yıldır tescilli olması şartı aranmaktadır. İtiraz sahibi tarafından sunulan delillerin; itiraza konu başvurunun başvuru veya rüçhan tarihinden önceki beş yıllık süre içinde itiraz gerekçesi markalarını itirazına dayanak gösterdiği mal veya hizmetler bakımından Türkiye’de ciddi biçimde kullanmakta olduğuna ya da kullanmamaya dair haklı sebepleri olduğuna ilişkin olmalıdır.

    Markanın kullanıldığını ispatlamak üzere sunulacak delillerin, markanın Türkiye’de, marka sahibi ya da onun izniyle üçüncü kişiler tarafından, temel işlevine uygun olarak, ayırt edici karakterini değiştirmeyecek şekilde ve ciddi biçimde kullanıldığını göstermesi gerekmektedir. “Ciddi biçimde kullanma” kavramı ile markadan işlevlerine uygun bir tarzda yarar elde edecek, kullanıldığı malın veya hizmetin piyasada tanınmasını ve diğer işletmelerin mal veya hizmetlerinden ayrılmasını sağlayacak şekilde ve yoğunlukta piyasada veya piyasaya hitap eden, piyasayı etkileyen yerlerde kullanılması kastedilmektedir. Bu anlamda sembolik kullanımı ciddi kullanım olarak değerlendirilmeyecektir. Marka sahibinden beklenen davranış, şüphe yaratmayacak biçimde, düzenli ve kurallara uygun ve mümkünse süreklilik arz eden bir kullanımda bulunmasıdır. Sunulan kanıtların marka sahibinin ilgili piyasada ticari bir konum elde edebilmek veya bu konumunu sürdürebilmek için ciddi çabada bulunduğunu göstermesi gerekmektedir.

    Somut uyuşmazlıkta dosya kapsamından “...... sayılı markanın ise “SINIF 21: Elektrikle çalışmayan ev ve mutfak gereçleri (çatal, bıçak, kaşıklar hariç): yemek servis takımları, kap-kacak.” malları açısından kullanımının ispatlandığı değerlendirilmiştir.

    Davacı taraf kendi markası ile davalı markaları arasında ilgili sınıflar açısından karıştırılma ihtimalinin oluşmayacağını iddia etmiştir.

    SMK 6/1 madde hükmü; başvuru konusu marka ile mesnet markalar arasında başvuru aşaması açısından tarihsel öncelik-sonralık ilişkisinin bulunması, markalar arasında sınıfsal benzerliğin olması ya da markaların aynı veya benzer olması ve markalar arasında ilişkilendirilme ihtimali de dahil olmak üzere halk nezdinde karıştırılma ihtimali bulunması şartlarını ihtiva etmektedir. 6/1 madde hükmüne göre markalar arasında yapılacak benzerlik değerlendirmesinde, madde hükmünde belirtilen şartların kümülatif olarak bulunması aranmaktadır.

    Bahsi geçen maddedeki ret nedeni markalar arasında, ortalama tüketici nezdinde karıştırılma ihtimalinin bulunup bulunmadığı temeline dayalıdır. Bu madde bağlamında benzerlik ve karıştırılma ihtimalinin varlığının tespitine ilişkin olarak doktrin ve yargı kararlarında bazı temel ilkeler benimsenmiş durumdadır. Buna göre, markalar arasında benzerlik ve karıştırılma ihtimali bulunup bulunmadığının tespitinde öncelikle markaların kullanım alanına giren mal veya hizmetlerin aynı ya da benzer olup olmadığı incelenmektedir. Markalar arasında sınıfsal benzerlik tespit edilirse markaların aynı veya benzer olup olmadığı ve uyuşmazlık konusu mal veya hizmetler açısından iltibas oluşup oluşmadığı tespit edilmektedir.

    Markalar arasında sınıfsal benzerlik hususu incelenirken; markaların benzer alıcı grubuna hitap edip etmediği, benzer ihtiyaçları giderip gidermediği, tüketici profilleri, kullanım amaçları gibi kriterler esas alınmaktadır. Karıştırılma ihtimalinden söz edebilmek için yalnız tescilli oldukları mal veya hizmet sınıflarının aynı veya benzer olması yeterli olmayıp, markaların da aynı ya da benzer olması gerekmektedir. Bu sebeple markalar arasındaki benzerlik değerlendirmesinde çifte benzerlik koşulu aranmaktadır. Markalar arasında sınıf ve işaret benzerliği tespit edildikten sonra iltibas tehlikesinin tespit edilmesi gerekmektedir. Karıştırılma ihtimali tek boyutlu bir kavram olmayıp, karıştırılma ihtimalinin oluşup oluşmadığı incelenirken bütün şartlar beraber değerlendirilerek, markaların bir bütün olarak bıraktıkları genel izlenim belirleyici olmaktadır.

    Somut olayda, davaya konu markanın, davalı şirkete ait itiraza mesnet markalarının tescilli olduğu mal/hizmetlerde tescil ettirilmek istendiği anlaşılmıştır. Bu bağlamda markalar arasında söz konusu mal ve hizmetler açısından ayniyet/benzerlik söz konusu olduğu, ortalama tüketici nezdinde karıştırılma ihtimali doğacağı ve markaların birbirleriyle ilişkilendirilebilir oldukları değerlendirilmiştir. İlgili tüketici markaların kaynaklarının aynı olduğu algısına kapılabilir ve markaların birbirlerinin serisi olduğu yanılgısına düşebilecektir. Markalar arasındaki sınıf benzerliği markaları birbirine yakınlaştırmakta ve iltibas tehlikesi oluşturmaktadır.

    Söz konusu itiraza mesnet markalar “the mia” esas unsurlu markalarından oluşmaktadır. Başvuru marka ile itiraza mesnet markalar arasında benzerlik/ayniyet bulunmaktadır. Mesnet markalarda marka algısı yaratan unsurun “Mia” ibaresi olduğu; başvuru markanın da “la mia cucina made in italy” ibaresinden oluştuğu anlaşılmıştır. Bu markanın da asli unsurunun “mia” olduğu, davacının da kabul ettiği üzere “cucina” ibaresinin mutfak anlamına geldiği, “made in italy” “İtalya’da üretilmiştir” anlamına geldiği ve bu ibarelerin tanımlayıcı nitelikte olduğu değerlendirilmiştir. Şekil unsuru ise markada asli konumda yer almamaktadır. Markalarda başkaca asli unsur bulunmadığı ve sözcük unsurlarının ön plana çıkarıldığı değerlendirilmiştir. Markaların esas unsurları arasındaki bu ayniyet iltibas tehlikesine yol açacaktır. Davacı başvuru markası davalı mesnet markasının küçük değişiklikler yapılarak oluşturulmuş farklı bir versiyonu gibidir. Ortalama tüketici davacı başvuru markası ile davalı mesnet markalarını ilişkilendirebilecek ve karıştırabilecektir. Zira genel izlenimleri bütünüyle aynıdır.

    Bir diğer belirtilmesi gereken husus ise SMK 6/1 madde hükmünün ilişkilendirilme ihtimalini de kapsadığıdır. Markaların ilişkilendirilebilir durumda olmaları halinde de tescil engelinin oluştuğu açıktır. Markalar arasındaki benzerliğin itiraz sahibi markasında yer alan başvuru markasından çıkarılan mal/hizmetler ile ilişkilendirilebilir olduğu göz önüne alınmalıdır. Markaların esas unsurlarındaki ayniyet derecesindeki benzerlik görsel, işitsel, kavramsal ve markaların genel görünümleri arasında benzerlik yaratmaktadır.

    Güncel mevzuat gereğince iltibastan söz edilebilmesi için işaret aynılığı / benzerliği ile mal veya hizmet aynılığı / benzerliği bir arada bulunmak zorundadır. Bunun yanı sıra halk (ilgili tüketici kitlesi) tarafından markaların karıştırılma ihtimali ve karıştırılma ihtimalinin markalar arasında ilişki olduğu ihtimalini kapsaması gerekmektedir. Halkın, karşılaştırılan işaretler arasında herhangi bir şekilde “bağlantı” kurabilmesi, karıştırılma ihtimali bulunduğunu kabul etmek için yeterli olacaktır.

    “Karıştırılma ihtimalinde önemli olan husus, halkın iki işaret arasında herhangi bir şekilde herhangi bir sebeple bağlantı kurmasıdır. Burada işitsel veya görsel bir benzerlik ve hatta çağrıştırması dahi karıştırılma ihtimali için yeterli bir ölçü olarak kabul edilmelidir.”

    Elbette bu değerlendirme yapılırken markaların tescilli oldukları sınıflar da göz önünde bulundurulmalıdır. Markaları oluşturan işaretler arasındaki benzerlik, alıcıları satın almayı düşündükleri mal ve hizmet yerine, bir başka mal ve hizmeti almak durumunda bırakması kadar, alıcıların iki farklı mal veya hizmet karşısında olduklarını bilmelerine rağmen bu markaların aynı kişiye ait olduğunu sanmaları ya da bu malları üreten işletmeler arasındaki idari - ekonomik anlamda bir bağlılığın bulunduğu düşüncesine kapılmaları da iltibas tehlikeleri içinde ele alınmalıdır.

    Doktrinde kabul edildiği üzere iki marka arasında karıştırılma ihtimali, iki şekilde ortaya çıkabilecektir. Bunlardan birincisi, tescil talebine konu markanın tescilli veya tescili için daha önce başvurulmuş markaya benzerliği nedeniyle önceki markanın aynısı ya da benzeri marka zannedilmesi ve bu sebeple satın alınmak istenen ürün dışında bir ürünün satın alınmasına sebebiyet verilmesidir.

    İkinci ihtimal ise, tüketicinin iki marka arasındaki farklılıklar nedeniyle her iki markanın aynı marka olmadığını anlamasına rağmen, iki markanın aynı işletmeye, başka bir ifadeyle aynı iktisadi – idari kaynağa ait olduğunu sanmasına sebebiyet verilmesidir. Bu durumda da tüketici, gerçekte almak istemeyebileceği bir ürünü, salt güvendiği önceki markayla irtibatlı sandığı için sonraki markayı alabilecektir. Böylece, önceki tescilli veya tescil talebine konu edilmiş markayı taşıyan ürünler için tüketici nezdinde tesis edilen güvenden haksız olarak yararlanma sonucu doğabileceğinden, karıştırılma ihtimali gerçekleşmiş olacaktır. Nitekim tüketiciler daha önce gördükleri, satın aldıkları mal veya hizmetin markasının, göz ve kulağında kalan izine, hatırlayabildikleri kadarıyla hafızalarında kalan özelliklerine dayanarak sonraki alışverişlerinde aynı veya benzer markayı taşıyan ürünü/hizmeti satın almayı tercih ederler. Dolayısıyla, benzer işareti gören ve duyan tüketiciler daha önce tanıdıkları markaların bıraktığı intibaı hatırlayarak, yeni markanın daha önce görmüş oldukları markanın bir başka versiyonu, serisi, uzantısı olduğunu veyahut da bildikleri marka sahibi tarafından verilmiş bir lisans ile söz konusu ürünün üretildiğini düşünürler. Marka hukuku anlamında “imaj transferi” kavramının karşılığı olan bu durum sonraki markanın, önceki markanın ticaret sahasında sahip olduğu avantajdan yararlanması sonucunu da beraberinde getirmektedir.

    Bunun yanı sıra markalar arasındaki karıştırılma ihtimalinin değerlendirmesinde kural olarak orta seviyedeki tüketiciler dikkate alınacak olup; doktrinde kabul edilen kritere göre malın hitap ettiği ortalama bilgi ve dikkate sahip tüketicilerin tamamının ya da büyük bir bölümünün karışıklık yaşaması değil, bu tüketicilerin bir kısmının karışıklık yaşama ihtimali bulunması, benzerlik ve iltibas bulunduğunun kabulü için yeterli bulunmaktadır. Avrupa Topluluğu Adalet Divanı iltibas ihtimalinin belirlenmesinde, ortalama tüketici testinin uygulanmasını isteyerek değerlendirmeye konu ürünün ortalama tüketicisini de makul düzeyde bilgili, dikkatli ve tedbirli olarak tanımlamıştır. Yine .... kararlarında belirtildiği üzere; “ortalama alıcılar/kişiler”, çabuk aldanabilen kişiler olmadığı gibi aptal ya da budala da değildir. Mal/hizmetin alıcısı olarak dikkate alınacak olan bu kişiler; orta düzeyde zekâ ve dikkate sahip olan, işareti/markayı anımsaması da sıradan olan kişilerdir.

    Netice olarak, hem dava konusu markanın kapsamındaki dava konusu mallar/hizmetlerin redde gerekçe markanın kapsamında aynen yer alması, hem dava konusu marka ile redde gerekçe marka arasında işitsel, görsel ve kavramsal olarak iltibas oluşturacak düzeyde benzerlik bulunması nedeniyle bilinç düzeyi yüksek olan tüketici kitlesinde bile dava konusu marka ile redde gerekçe marka arasında dava konusu mallar/hizmetler bakımından karıştırılma ihtimalinin söz konusu olduğu kanaatine varılmıştır.

    Neticede, toplanan delillerden ve tüm dosya kapsamından; Dava konusu markanın kapsamındaki dava konusu mallar/hizmetlerin redde gerekçe markanın kapsamında aynı/aynı tür olarak yer aldığı, dava konusu marka ile davalı markası arasında işitsel, görsel ve kavramsal benzerlik bulunduğu, dava konusu marka ile davalı markası arasında dava konusu mallar/hizmetler bakımından karıştırılma ihtimali bulunduğu, ... kararının yerinde olduğu ve iptali şartlarının oluşmadığı anlaşıldığından, davanın reddine karar verilerek aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.

    HÜKÜM:

    Davanın Reddine,

    Alınması gereken harç peşin alındığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına,

    Davacının yapmış olduğu yargılama giderlerinin kendisi üzerinde bırakılmasına,

    Davalı kurum ve davalı şirket kendilerini vekille temsil ettirdiklerinden Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince hesap olunan takdiren 55.000,00.-TL maktu ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalılara verilmesine,

    Davalıların yapmış olduğu bir gider olmadığından bu konuda bir karar verilmesine yer olmadığına,

    Yatırılan ve kullanılmayan gider avansının, hükmün kesinleşmesini müteakip re'sen yatıran tarafa iadesine,

    Dair, taraf vekillerinin yüzlerine karşı, tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde .... İstinaf yolu açık olmak üzere verilen karar, açıkça okunup usulen anlatıldı.01/10/2026

    Kâtip Hâkim ....

    ✍e-imzalıdır ✍e-imzalıdır