- Ana sayfa
- Yargı kararı
Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E. 2026/5419 K. 2026/6155
Karar tarihi: 17 Eylül 2026
Atıf yapılan maddeler
- 6100 sayılı HUKUK MUHAKEMELERİ KANUNU, m. 13
- 3402 sayılı KADASTRO KANUNU, m. 12/3
- 2863 sayılı KÜLTÜR VE TABİAT VARLIKLARINI KORUMA KANUNU, m. 11
Karar metni
1. Hukuk Dairesi 2026/5419 E. , 2026/6155 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ : Denizli Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi
SAYISI : 2025/2727 E., 2026/926 K.
İLK DERECE MAHKEMESİ : Marmaris 2. Asliye Hukuk Mahkemesi
SAYISI : 2022/11 E., 2024/137 K.
Dava, kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.
Davacılar vekili; dava konusu ... Mahallesi, 1 58... parsel sayılı taşınmazın davacıların murisleri tarafından 1950'li yıllardan itibaren nizasız, fasılasız ve malik sıfatıyla kullanıldığını, taşınmazın emek ve masraf sarf edilmek suretiyle imar ve ihya edilerek tarım arazisi hâline getirildiğini, zilyetlikle kazanma koşullarının gerçekleştiğini ileri sürerek Hazine adına olan tapu kaydının iptali ile davacılar adına tesciline karar verilmesini istemiştir.
Davalı Hazine vekili; dava konusu taşınmaz hakkında Marmaris Kadastro Mahkemesinin 2000/5 Esas, 2008/788 Karar sayılı kesinleşmiş kararının bulunduğunu, bu kararın kesin hüküm teşkil ettiğini, ayrıca kadastro tespitinin kesinleşmesinden itibaren 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12/3. maddesinde öngörülen on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğini, taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan, kısmen kıyı-kenar çizgisi içerisinde ve 1. derece arkeolojik sit alanında kalan yerlerden olduğunu, zilyetlikle kazanılmasının mümkün olmadığını, imar ve ihya ile Kanun'un aradığı zilyetlik koşullarının da gerçekleşmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.
İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; dava konusu 1 58... parsel sayılı taşınmazın 1. derece arkeolojik sit alanı içerisinde bulunduğu, 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu'nun 11. maddesinde yapılan değişiklikle sit alanlarının zilyetlik yoluyla iktisabının mümkün olmadığı, anılan düzenlemenin kamu düzenine ilişkin bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine, davalı Hazine yararına 735.266,00 TL vekâlet ücretine karar verilmiş; davacılar vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; dava konusu taşınmazın kadastro tespiti sırasında Marmaris Asliye Hukuk Mahkemesinin 1987/42 Esas sayılı dosyasında davalı olması nedeniyle malik hanesinin boş bırakıldığı, Marmaris Kadastro Mahkemesinin 23.10.2008 tarihli, 2000/5 Esas ve 2008/788 Karar sayılı kararı ile Hazine adına tesciline karar verildiği ve kararın 06.05.2010 tarihinde kesinleştiği, eldeki davanın ise 17.01.2022 tarihinde açıldığı, davacıların iddialarının kadastrodan önceki hukuki sebeplere dayandığı ve 3402 sayılı Kanun'un 12/3. maddesinde düzenlenen on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davacılar vekilinin istinaf başvurusunun kamu düzeni yönünden kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın hak düşürücü süre nedeniyle usulden reddine ve davalı Hazine yararına 45.000,00 TL maktu vekâlet ücretine karar verilmiştir.
Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine vekili tarafından vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:
- K A R A R-
Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmediğinden temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun değişik 13. maddesinin "j" bendi gereğince temyiz eden davalı Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 17.09.2026 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
