mevzuatuzmani.net — Hukuki Bilginin Güvenilir Adresi
  1. Ana sayfa
  2. Yargı kararı

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu E. 2025/710 K. 2026/626

Karar tarihi: 14 Ekim 2026

Atıf yapılan maddeler

Karar metni

Hukuk Genel Kurulu 2025/710 E. , 2026/626 K. "İçtihat Metni"MAHKEMESİ :İş Mahkemesi SAYISI : 2024/386 E., 2025/60 K. ÖZEL DAİRE KARARI : Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 02.10.2024 tarihli ve 2024/7842 Esas, 2024/12908 Karar sayılı BOZMA kararı Taraflar arasındaki işçilik alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 9. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, İlk Derece Mahkemesi tarafından Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir. Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan gündem ve dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: A. Ön Sorun Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında işin esasının incelenmesinden önce direnme olarak adlandırılan kararın yeni gerekçeye dayalı yeni hüküm niteliğinde olup olmadığı, buradan varılacak sonuca göre temyiz incelemesinin Hukuk Genel Kurulu tarafından mı yoksa Özel Daire tarafından mı yapılması gerektiği hususu ön sorun olarak tartışılıp değerlendirilmiştir. B. Gerekçe 1. Değerlendirme 1. Direnme kararının varlığından söz edilebilmesi için mahkeme bozma kararından esinlenerek yeni bir delil toplamadan önceki deliller çerçevesinde karar vermeli, gerekçesini önceki kararına göre genişletebilirse de değiştirmemelidir. 2. Mahkemenin yeni bir delile dayanmak veya bozmadan esinlenmek suretiyle gerekçesini değiştirerek veya daha önce üzerinde durmadığı bir hususu bozmada işaret olunan şekilde değerlendirerek karar vermiş olması hâlinde direnme kararının varlığından söz edilemez. 3. Yargıtayın istikrar kazanmış içtihatlarına göre, mahkemece direnme kararı verilse dahi bozma kararında tartışılması gereken hususları tartışmak, bozma sonrası yapılan araştırma, inceleme veya toplanan yeni delillere dayanmak, önceki kararda yer almayan ve Özel Daire denetiminden geçmemiş olan yeni ve değişik gerekçe ile hüküm kurmak suretiyle verilen karar direnme kararı olmayıp yeni hüküm niteliğindedir. 4. Somut olayda, İlk Derece Mahkemesince taraflar arasında 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun'un (5718 sayılı Kanun) 27/1. maddesi uyarınca hukuk seçimi anlaşması bulunduğundan Rusya Federasyonu Hukukunun uygulanması gerektiği, Rusya Federasyonu İş Kanunu'na göre belirlenen dava konusu konusu alacakların zamanaşımına uğramadığı gerekçesiyle verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. 5. Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı vekili tarafından temyizi üzerine Özel Dairece Rusya Federasyonu İş Kanunu'nun bireysel iş uyuşmazlığının çözümü için mahkemeye başvurma sürelerinin düzenlendiği 392. maddesinde sözü edilen sürelerin zamanaşımı süresi niteliğinde olduğu, somut uyuşmazlıkta davacının Rusya Hukukuna tâbi çalışma döneminin 29.05.2020 tarihinde sona erdiği, davanın 23.07.2020 tarihinde açıldığı, iş sözleşmesinin sona erdiği tarih itibarıyla uyuşmazlıkta bir yıllık zamanaşımı süresinin uygulanması gerektiği, davalı tarafın cevap dilekçesinde usulüne uygun şekilde zamanaşımı def'inde bulunduğu dikkate alındığında iş sözleşmesinin son bulmasına bağlı olmayan alacaklar bakımından (ulusal bayram ve genel tatil, fazla çalışma ve hafta tatili ücretleri) davaya karşı ileri sürülen zamanaşımı def'ine değer verilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği ve dava dilekçesinde talep edilen miktarlar da gözetildiğinde kıdem ve ihbar tazminatları yönünden davalı tarafın ıslaha karşı ileri sürdüğü zamanaşımı def'i dikkate alınmaksızın karar verilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle karar bozulmuştur. 6. Özel Daire bozma kararı sonrası yapılan yargılamada, davacı vekili 02.01.20 25... .02.2025 havale tarihli dilekçelerinde Rusya Federasyonu İş Kanunu'nun 392. maddesindeki sürelerin mahkemeye başvurma süresi olup zamanaşımı süresi olarak değerlendirilmesinin mümkün olmadığını, bu hususunun Rusya Federasyonu Anayasa Mahkemesi kararlarında vurgulandığını, zamanaşımının Rusya Medeni Kanunu'nun 195, 1 96... . maddelerinde düzenlendiğini, Rusya İş Kanunu'ndaki sürelerin zamanaşımı süresi olmadığını belirterek sözü edilen dilekçelerinde buna dair mevzuat hükümleri ile Rusya Federasyonu mahkemelerinin kararlarına yer vermiş, direnme kararı verilmemesi hâlinde ise Rusya Medeni Kanunu madde metni ile Rusya Federasyonu mahkemelerinin örnek kararlarının dosyaya kazandırılmasını ve ihtiyaç durumunda bilirkişi raporu alınmasını talep ederek 11.02.2025 tarihli duruşmada da bu talebini yinelemiştir. 7. İlk Derece Mahkemesince Rusya Federasyonu İş Kanunu'nun 392. maddesi gereğince davanın bir yıllık sürede açıldığı, dosya kapsamında bulunan Rusya Federasyonu mevzuatında zamanaşımını kesen nedenler açısından herhangi bir hüküm bulunmadığı, davacı vekilinin 02.01.20 25... .02.2025 tarihli dilekçelerinde Rusya Federasyonu Medeni Kanunu’nun 195, 1 96... . maddelerinde zamanaşımına ilişkin düzenlemelerin olduğunu ve bu konuda Rusya Federasyonu Yüksek Mahkemesi kararlarının bulunduğu iddia ettiği, Rusya Federasyonu İş Kanunu gereğince kabul edilen alacaklarda Türk Hukukuna göre zamanaşımı hükümlerinin uygulanamayacağı gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir. 8. Bu durumda direnme kararının gerekçesinde davacı vekilinin 02.01.20 25... .02.2025 tarihli dilekçelerindeki iddialara yer verilerek gerekçe oluşturulduğu dikkate alındığında, direnme adı altında verilen kararın usul hukuku anlamında gerçek bir direnme kararı olmadığı, Özel Daire denetiminden geçmemiş yeni ve değişik gerekçeye dayalı yeni hüküm niteliğinde olduğu açıktır. 9. Hâl böyle olunca verilen bu yeni hükmün temyiz incelemesini yapma görevi Hukuk Genel Kuruluna değil Özel Daireye aittir. 10. O hâlde yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosya Özel Daireye gönderilmelidir. KARAR Açıklanan sebeplerle; Davalı vekilinin yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın YARGITAY 9. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 14.10.2026 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.

Kaynakta görüntüle ↗