mevzuatuzmani.net — Hukuki Bilginin Güvenilir Adresi
  1. Ana sayfa
  2. Yargı kararı

Yargıtay 8. Ceza Dairesi E. 2024/25454 K. 2026/10124

Karar tarihi: 9 Eylül 2026

Atıf yapılan maddeler

Karar metni

T.C.

YARGITAY

8. CEZA DAİRESİ

MAHKEMESİ
Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI
2016/177 E. 2016/228 K.
SUÇ
Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

KARAR: Mahkumiyet

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

Bursa 24. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.04.2016 tarihli ve 2016/177 Esas, 2016/228 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191/1, 62... . maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezasının ertelenmesine karar verildiği, kararın 03.05.2016 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği, anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 22.10.2024 tarihli ve 2024/5659 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.11.2024 tarihli ve KYB-2024/109312 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin;

" 1-Dosya kapsamına göre; Bursa Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından çıkartılan çağrı kağıdının tebligat mazbatasında, komşusundan sorularak sanığın adreste bulunmadığının öğrenilmesini takiben, beyanda bulunan ve haber bırakılan komşu ismi tespit edilmeksizin tebliğ işleminin tamamlandığı, Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 19.09.2018 tarihli ve 2016/12791 Esas, 2018/8413 Karar sayılı ve 3. Hukuk Dairesinin 11.02.2019 tarihli ve 2017/5224 Esas, 2019/901 Karar sayılı ilâmlarında belirtildiği üzere, kendisinden sorulan ve kendisine haber bırakılan komşunun açık kimliğinin tebliğ mazbatasında gösterilmediği durumda, tebliğ memurunun gerçekten muhatabın adresine gittiği fakat muhatabı bulamadığı hususunun belgelenmediği, yapılan işlemin tebliğ memurunun soyut beyanından ibaret kaldığı ve tebligattan haberdar edilen kişi sadece imzadan imtina etme hakkına sahip olup, isim vermekten imtina edemeyeceği hususları gözetildiğinde, anılan tebligatta kendisine bilgi verilen komşunun isim ve imzasının da bulunmadığı, bu haliyle sanığa yapılan tebligat işleminin geçerli kabul edilemeyeceğinden tebligat işlemlerinin usulsüz olduğu anlaşıldığından, sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmadığının kabul edilemeyeceği, denetimli serbestlik tedbirine kaldığı yerden devam edilmek üzere mahkemesince kamu davası hakkında durma kararı verilerek yükümlü hakkında hükmolunan denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesinin gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde,

2- Kabule göre de; tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infaz işlemlerinin, infazın yapıldığı tarihteki kurallara göre yapılması gerektiği, 6545 sayılı Kanun ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191. maddesinde yapılan ve ısrar teriminin de içinde yer aldığı değişikliklerin yürürlüğe girdiği 28.06.2014 tarihinden sonra yapılan infaz işlemlerinde, sanığın kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; sanığa tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı için denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurması gerektiği uyarısını içeren tebligat yapılması, sanığın başvuruda bulunmaması halinde, "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen de başvuruda bulunmadığı takdirde, sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar ettiği gerekçesi ile dava açılabileceği nazara alındığında, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından düzenlenen çağrı yazısının 26.08.2014 tarihinde tebliği üzerine sanığın denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmadığından bahisle denetimli serbestlik dosyasının kapatıldığı, sanık hakkında "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması tebligat çıkartılmaması sebebiyle, sanığın denetimli serbestlik tedbirine uymamakta ısrar etmiş olduğunun kabulünün mümkün bulunmadığı, bu nedenle kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden sanık hakkında durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 20.02.2014 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 02.04.2014 tarihli ve 2014/13141 Soruşturma, 2014/7626 Esas, 2014/3978 sayılı iddianamesi ile Bursa 9. Sulh Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

B. Bursa 9. Sulh Ceza Mahkemesinin 21.05.2014 tarihli, 2014/508 Esas, 2014/579 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 191/2. maddesi uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verildiği, kararın 04.06.2014 tarihinde kesinleştiği,

C. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri yükümlülüklerine uymaması ile dosya yeniden ele alınarak Bursa 24. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.12.2014 tarihli ve 2014/610 Esas, 2014/422 Karar sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191/1. ve 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına;5271 sayılı Kanun'un 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın 23.01.2015 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği,

D. Sanığın 29.08.2015 tarihli basit yaralama eylemine ilişkin Bursa 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.12.2015 tarihli ve 2015/1637 Esas, 2015/1705 Karar sayılı kararının ihbarı ile hüküm açıklanarak Bursa 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.04.2016 tarihli ve 2016/177 Esas, 2016/228 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 191/1, 62. ve 51. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezasının ertelenmesine karar verildiği, anlaşılmıştır.

E. Sanık hakkında Bursa 9. Sulh Ceza Mahkemesinin 21.05.2014 tarihli ve 2014/508 Esas, 2014/579 Karar sayılı kararı ile verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazında Bursa Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 23.07.2014 tarihli çağrı yazısının sanığın bilinen son adresine mernis şerhsiz olarak 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesi gereğince 26.08.2014 tarihinde tebliğ edildiği, tebligat mazbatasında, komşusundan sorularak sanığın adreste bulunmadığının öğrenildiği, beyanda bulunan ve haber bırakılan komşu ismi tespit edilmeksizin tebliğ işlemi tamamlandığı, beyanda bulunan komşunun açık kimliğinin tebliğ mazbatasında gösterilmediği durumda, tebliğ memurunun gerçekten muhatabın adresine gittiği fakat bulamadığı hususunun belgelenmediği, yapılan işlemin tebliğ memurunun soyut beyanından ibaret kaldığı ve tebligattan haberdar edilen kişinin sadece imzadan imtina etme hakkına sahip olup, isim vermekten imtina edemeyeceği hususları bir arada değerlendirildiğinde sanığa yapılan tebliğin usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmadığının kabul edilemeyeceği, denetimli serbestlik tedbirine kaldığı yerden devam edilmek üzere mahkemesince kamu davası hakkında durma kararı verilerek yükümlü hakkında hükmolunan denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesinin gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi, Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

F. Kabule göre ise, 6545 sayılı Kanun’un 68. maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 191. maddesinde yapılan değişikliklerin yürürlüğe girdiği 28.06.2014 tarihinden önce işlenen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçlarından dolayı verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının infazı amacıyla gönderilen uyarılı ilk başvuru davetiyesinin tebliğine rağmen başvuruda bulunmayan sanığa, Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce bu hususta ikinci bir tebligat yapılmasına gerek bulunmadığına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 02.05.2019 tarihli ve 2018/172 Esas, 2019/373 Karar sayılı ilamı dikkate alındığında kanun yararına bozma istemine konu dava dosyasında suç tarihinin 20.02.2014 olduğu ve ısrar şartının aranmayacağı anlaşılmakla kanun yararına bozma istemi yerinde görülmemiştir.

III. KARAR

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin kısmen KABULÜNE,

B. Bursa 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.04.2016 tarihli ve 2016/177 Esas, 2016/228 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309/4- b maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.09.2026 tarihinde karar verildi.

Kaynakta görüntüle ↗