- Ana sayfa
- Yargı kararı
Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E. 2026/2873 K. 2026/4825
Karar tarihi: 21 Mayıs 2026
Atıf yapılan maddeler
- 5235 sayılı ADLÎ YARGI İLK DERECE MAHKEMELERİ İLE BÖLGE ADLİYE MAHKEMELERİNİN KURULUŞ, GÖREV VE YETKİLERİ HAKKINDA KANUN, m. 35
- 4857 sayılı İŞ KANUNU, m. 2
Karar metni
9. Hukuk Dairesi 2026/2873 E. , 2026/4825 K.
"İçtihat Metni"(BÖLGE ADLİYE MAHKEMELERİ KARARLARI ARASINDAKİ
UYUŞMAZLIĞIN GİDERİLMESİ İSTEMİNE DAİR)
I. BAŞVURU
Başvurucu vekili dilekçesinde; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 48. Hukuk Dairesinin 25.11.2025 Tarihli, 2025/1359 Esas ve 2025/2267 Karar sayılı kararı ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin diğer hukuk dairelerince verilen kesin nitelikteki kararlar arasında, davalı bünyesinde muvazaalı alt işverenlik ilişkisi kapsamında çalışan işçilerin ikramiye alacağına hak kazanıp kazanamayacağı konusunda çelişki bulunduğu ileri sürülerek 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un (5235 sayılı Kanun) 35. maddesi uyarınca daireler arasındaki uyuşmazlığın giderilmesi talep edilmiştir.
II. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ HUKUK DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI
İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulunun 2026/3 Esas sayılı kararı ile; uyuşmazlığa konu kararların tamamının kesin nitelikte olduğu, davalı işyerinde görev ve unvan ayrımı gözetilmeksizin tüm işçilerin ikramiye alacağına hak kazanıp kazanamayacağı ile muvazaalı alt işverenlik ilişkisi kapsamında çalıştırıldıktan sonra kadroya geçirilen veya işyeri devriyle başka bir işverene geçen büfe ve kafeterya işçilerinin, gerek muvazaalı çalışma döneminde gerekse kadroya geçirildikten sonraki dönemde ikramiye ödenen diğer işçilerden farklı değerlendirilerek ikramiye kapsamı dışında bırakılmasının hukuka uygun olup olmadığı hususlarında İstanbul bölge adliye mahkemesi hukuk daireleri arasında farklı uygulamalar bulunduğu değerlendirilmiş, bu nedenle uyuşmazlığın giderilmesi isteminin 5235 sayılı Kanun kapsamında değerlendirilmek üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine karar verilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.
III. UYUŞMAZLIĞIN GİDERİLMESİ İSTEMİNE KONU KARARLAR
A. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 48. Hukuk Dairesinin 25.11.2025 Tarihli ve 2025/1359 Esas, 2025/2267 Karar Sayılı Kararı
Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının davalı Şirkete devrinden önce çalıştığı şirketler ile davalı arasındaki ilişkinin muvazaalı asıl-alt işveren ilişkisi niteliğinde olduğu ve davacının baştan itibaren davalı işçisi sayılması gerektiği kabul edilmekle birlikte, davacının statüsündeki büfe çalışanlarına ikramiye ödendiğini gösteren somut bir delil bulunmadığı, aynı işi yapan emsal çalışanların ikramiye aldığına ilişkin ispat yükünün yerine getirilmediği, iş sözleşmesinde ikramiye öngörülmediği, davacının kadroya geçtikten sonra da uzun süre ikramiye talebinde bulunmadığı, personel yönetmeliğinin tüm çalışanlara ikramiye ödenmesini zorunlu kılan bir düzenleme içermediği ve emsal kararların somut dosya bakımından bağlayıcı olmadığı gerekçeleriyle davacının ikramiye alacağı iddiasını ispatlayamadığı sonucuna varılmış, bu nedenle davalı tarafın istinaf başvurusu kabul edilerek İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılmış ve ikramiye alacağı ile buna bağlı fark kıdem tazminatı taleplerinin reddine karar verilmiştir.
B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesinin 26.04.2018 Tarihli, 2017/2518 Esas, 2018/649 Karar, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesinin 29.06.2018 Tarihli, 2017/3379 Esas, 2018/1484 Karar, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 31. Hukuk Dairesinin 26.11.2018 Tarihli, 2017/3267 Esas, 2018/1668 Karar, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesinin 11.10.2019 Tarihli, 2017/2621 Esas, 2019/2485 Karar, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesinin 06.11.2019 Tarihli, 2017/2782 Esas, 2019/2706 Karar, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 48. Hukuk Dairesinin 05.11.2020 Tarihli, 2020/201 Esas, 2020/237 Karar, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesinin 15.12.2022 Tarihli, 2021/3614 Esas, 2022/2564 Karar, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 41. Hukuk Dairesinin 23.12.2022 Tarihli, 2020/1294 Esas, 2022/1907 Karar, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 52. Hukuk Dairesinin 31.03.2023 Tarihli, 2022/212 Esas, 2023/395 Karar, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesinin 10.05.2023 Tarihli, 2022/1641 Esas, 2023/873 Karar, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesinin 12.10.2023 Tarihli, 2023/135 Esas, 2022/2300 Karar, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 31. Hukuk Dairesinin 21.12.2023 Tarihli, 2023/2530 Esas, 2023/2577 Karar, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesinin 24.01.2024 Tarihli, 2023/89 Esas, 2024/67 Karar, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 50. Hukuk Dairesinin 03.04.2024 Tarihli, 2023/74 Esas, 2024/592 Karar, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesinin 01.11.2024 Tarihli, 2023/2740 Esas, 2024/1761 Karar, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 60. Hukuk Dairesinin 12.12.2024 Tarihli, 2024/2139 Esas, 2024/381 Karar, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 60. Hukuk Dairesinin 12.12.2024 Tarihli, 2024/2363 Esas, 2024/383 Karar, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 60. Hukuk Dairesinin 12.12.2024 Tarihli, 2024/2572 Esas, 2024/385 Karar, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 60. Hukuk Dairesinin 12.12.2024 Tarihli, 2024/2577 Esas, 2024/384 Karar, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 60. Hukuk Dairesinin 12.12.2024 Tarihli, 2024/3102 Esas, 2024/386 Karar, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesinin 10.12.2025 Tarihli, 2022/3130 Esas, 2025/2758 Karar Sayılı Kararları
Bölge Adliye Mahkemelerinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararlarıyla; davalı işyerinde muvazaalı olduğu kabul edilen alt işveren şirketlere kayıtlı olarak büfe veya kafeterya işlerinde çalışan işçilerin, muvazaa tespitiyle birlikte 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinin altıncı ve yedinci fıkraları uyarınca aynı dönemde davalının kadrolu işçilerine ödenen ikramiyeye hak kazandıkları kabul edilmiştir. Bu doğrultuda, ikramiye alacağı isteminin reddine ilişkin İlk Derece Mahkemesi kararları kaldırılarak davaların kabulüne karar verilmiş ikramiye alacağının kabulüne ilişkin İlk Derece Mahkemesi kararlarına karşı yapılan istinaf başvuruları ise esastan reddedildiği, Anılan dosyalarda işçilerin çalıştığı işyerleri 2011 yılı Eylül ayında başka bir şirkete devredilmiş olup, davaların bir kısmı devralan şirket ile davalıya birlikte, bir kısmı ise yalnızca devralan şirkete karşı açılmış, devralan şirkete geçirilmeyerek iş sözleşmesi sona erdirilen işçiler bakımından ise husumet davalıya yöneltildiği, sonuç olarak, muvazaalı alt işveren nezdinde çalıştırılan işçilerin davalı kadrosunda çalışan işçilere ödenen ikramiyeye hak kazandıkları, ayrıca işyeri devriyle hak ve borçların devralan şirkete geçmesi ve devir sırasında imzalanan iş sözleşmelerinde ikramiyeye ilişkin hüküm bulunmamasının bu hakkı ortadan kaldırmayacağı kabul edilerek, devir sonrasında da işçilerin ikramiye alacağına hak kazandıklarına karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE
Uyuşmazlık, başvuru konusu Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairelerinin kesin nitelikteki kararları arasındaki uyuşmazlığın 5235 sayılı Kanun'un 35. maddesine göre giderilip giderilemeyeceğine ilişkindir.
Bölge adliye mahkemelerinin benzer olaylarda kesin nitelikteki kararları arasındaki uyuşmazlığın giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 5235 sayılı Kanun’un 35. maddesinde yer alan düzenlemedir.
5235 sayılı Kanun'un 35/1-(3) hükmünde yer alan düzenlemeye göre; "Re'sen veya bölge adliye mahkemesinin ilgili hukuk veya ceza dairesinin ya da Cumhuriyet başsavcısının, Hukuk Muhakemeleri Kanunu veya Ceza Muhakemesi Kanununa göre istinaf yoluna başvurma hakkı bulunanların, benzer olaylarda bölge adliye mahkemesi hukuk veya ceza dairelerince verilen kesin nitelikteki kararlar arasında ya da bu mahkeme ile başka bir bölge adliye mahkemesi hukuk veya ceza dairelerince verilen kesin nitelikteki kararlar arasında uyuşmazlık bulunması hâlinde bu uyuşmazlığın giderilmesini gerekçeli olarak istemeleri üzerine, kendi görüşlerini de ekleyerek Yargıtaydan bu konuda bir karar verilmesini istemek" bölge adliye mahkemesi ceza daireleri başkanlar kurulu ve hukuk daireleri başkanlar kurulunun görevleri arasında sayılmıştır.
5235 sayılı Kanun’un 35/2 hükmüne göre ise "(3) numaralı bende göre yapılacak istemler, ceza davalarında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına, hukuk davalarında ise ilgili hukuk dairesine iletilir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı uyuşmazlık bulunduğuna kanaat getirmesi durumunda ilgili ceza dairesinden bir karar verilmesini talep eder. Uyuşmazlığın giderilmesine ilişkin olarak dairece bu fıkra uyarınca verilen kararlar kesindir."
5235 sayılı Kanun ile bu Kanun'da sayılan kişi ve kurumlara tanınan uyuşmazlığın giderilmesini talep etme hakkı, mutlak biçimde her uyuşmazlığın esasına yönelik çözüm geliştirilmesine imkân vermez. Uyuşmazlığın giderilmesi talebi bir kanun yolu olmayıp böyle bir talebin varlığı hâlinde Yargıtayca temyiz incelemesine benzer bir inceleme yapılması da mümkün değildir.
Bölge adliye mahkemesinin benzer olaylarda kesin nitelikteki kararları arasında uyuşmazlık bulunması durumunda, 5235 sayılı Kanun’un 35. maddesinde belirtilenler tarafından yapılacak gerekçeli başvuru sonrasında, mevcut başvuru hukuk daireleri başkanlar kurulunca değerlendirilerek Yargıtaydan bu konuda bir karar verilmesi istenilir.
Bu açıklamalar ışığında belirtmek gerekir ki özellikle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 48. Hukuk Dairesinin 25.11.2025 Tarihli ve 2025/1359 Esas, 2025/2267 Karar Sayılı Kararı incelendiğinde, söz konusu kararın gerekçesinde, dosyada somut delil bulunmadığı, dosya kapsamında mevcut bilirkişi raporunda da ikramiye ödemelerine dair yapılan tespitin yer almadığı, davacı tarafından davalı şirket kadrosuna geçirilirken imzalanan iş sözleşmesinin değerlendirildiği, davacı tarafın ikramiye ödemesinden yararlanan bir emsal çalışan bildirmediği, aynı konumda çalışan işçilerin açmış olduğu davalarda davanın kabulüne dair kararlar verilmiş ise de her dosyanın kendi delil durumuna göre değerlendirilmesi gerektiği yer almaktadır. Bu gerekçeden anlaşılmaktadır ki söz konusu karar, uyuşmazlığın giderilmesi talep edilen diğer kararlar ile somut bir benzerlik göstermemektedir.
Uyuşmazlığın giderilmesi kurumu, özü itibarıyla aynı hukuki soruna farklı kararlar verilmesi durumunda uygulama birliğini sağlamaya yönelik istisnai bir yol olup bu kurumun işlev görebilmesi için öncelikle karşılaştırmaya konu kararların aynı hukuki meseleyi aynı delil durumu ile içermesi gerekmektedir. Sayılan kararlar arasında soyut bir benzerlikten söz edilmesi, uyuşmazlığın giderilmesi için yeterli değildir.
Tüm bu hususlar bir arada değerlendirildiğinde; başvurucunun dilekçesinde belirtmiş olduğu Bölge Adliye Mahkemesi Dairelerinin kararları arasında 5235 sayılı Kanun’un 35. maddesi kapsamında bir uyuşmazlık söz konusu değildir.
Açıklanan bu maddi ve hukuki olgular karşısında uyuşmazlığın giderilmesine yer olmadığı sonucuna ulaşılmıştır.
V. KARAR
1. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulunun 06.02.2026 tarihli ve 2026/3 Karar sayılı kararına istinaden iletilen mevcut talep yönünden uyuşmazlığın giderilmesine yer olmadığına,
2. Dosyanın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Daireleri Başkanlar Kuruluna gönderilmesine,
21.05.2026 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
