- Ana sayfa
- Yargı kararı
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E. 2026/4005 K. 2026/4750
Karar tarihi: 17 Eylül 2026
Atıf yapılan maddeler
Karar metni
T.C.
YARGITAY
11. HUKUK DAİRESİ
- MAHKEMESİ
- Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi
- SAYISI
- 2023/1719 Esas, 2025/2062 Karar
- İLK DERECE MAHKEMESİ
- Ankara 2. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi
- SAYISI
- 2022/174 E., 2023/226 K.
Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:
KARAR
I. DAVA
Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 40 yıldır ambalaj sektöründe faaliyet yürüttüğünü, 99/... sayılı "..." ve 2015/... sayılı "... " markalarının ... . sınıflarda tescilli olduğunu, müvekkilinin 2020/... sayılı ve "..." ibareli marka başvurusunun davalı şirketin "..." ibareli markalarına dayanarak yaptığı itiraz üzerine TÜRKPATENT Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) tarafından kısmen reddedildiğini, taraf markalarının benzer olmadığını ve tüketiciler nezdinde karıştırılmayacağını, başvurunun esas unsurunun "..." ibaresi olduğunu, müvekkilinin bu ibare üzerinde kazanılmış hakkının bulunduğunu, "..." ibaresi zayıf bir marka olduğundan davalının bu ibarenin üçüncü kişilerce kullanımına katlanması gerektiğini ileri sürerek TÜRKPATENT YİDK kararının iptaline ve dava konusu marka başvurusunun talep edilen tüm mal ve hizmetler bakımından tescil işlemlerinin devamına karar verilmesini talep etmiştir.
II. CEVAP
1.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.
2.Diğer davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin "green" ibareli markaların hak sahibi olduğunu, başvuru ile mesnet markalar arasında işaret ve emtia benzerliği bulunduğunu, başvurunun iltibasa sebebiyet vereceğini, "..." ibaresinin çatı markası olarak değerlendirilmesi gerektiğini, dava konusu markanın seri marka imajı oluşturduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.
III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI
İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı markasındaki "..." kelimesinin davacının lider-çatı markası olduğunun kabul edilmesi gerektiği, "lider, çatı veya şemsiye" olarak tabir edilen markaların, bir markanın üst kimliğini, ürünün firma aidiyetini vurgulayan işaretler olduğu, bu işareti muhtelif ürünlerde gören tüketicilerin ürünün kalitesi ve standardı konusunda bir garanti mesajı aldıkları, yeni gördükleri markalara karşı bile olumlu bir imaj aktarımı ile yaklaşabilecekleri, somut olayda da söz konusu durumun gerçekleştiği, dolayısıyla lider markayı içeren marka işaretinde ayırt ediciliği üzerinde toplayan unsurun bu çatı-lider markalar değil, bu markanın yanında kullanılan ve asıl olarak ürünü başka ürünlerden ayırma fonksiyonunu yerine getiren kelimeler, işaretler olduğu, bu kapsamda davacı markasının asli unsurunun "green" ibaresi olarak kabul edilmesi gerektiği, taraf markalarında yer alan ortak "green" ibaresinin, uyuşmazlık konusu sınıflar ve hitap edilen tüketici kesimi, ortalama alıcı kitlesi ve nihayetinde halk nezdinde, davalı şirketin tescilli markalarında yer alan malları, hizmetleri ve davaya konu markanın tescile konu edilen malları açısından tanımlayıcı hale ulaşmadığı, davacı markasında yer alan şeklin ise markaya ayırt edicilik katmadığı, taraf markalarında ayırt edici, esas unsur olan "green" ibaresinin görsel, anlamsal ve seçil olarak benzer olduğunun kabul edilmesi gerektiği, bu hali ile de taraf markaları arasında görsel, işitsel ve anlamsal açıdan benzerlik bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.
IV. İSTİNAF
Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İngilizce "..." ibaresi Türkçe "..." kelimesinin karşılığı olup bu hali ile ayırt ediciliğinin zayıf olduğu, dava konusu markada "green" ibaresi dışında davacının çatı markası olan "..." ibaresinin yer aldığı, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 20.12.2018 tarih ve 2017/11-114 E., 2018/1995 K. sayılı kararından da anlaşılacağı üzere lider markayı takip eden ve ayırt ediciliği oldukça zayıf tali bir ilave niteliğindeki ibarelerin varlığı halinde asıl vurgunun lider marka üzerinde olacağı, somut uyuşmazlıkta da aynı durum söz konusu olup başvuruda yer alan "..." ibaresinin dava konusu markayı redde mesnet markalardan yeterince uzaklaştırdığı, nitekim "green" kelimesinin ayırt ediciliğinin düşük olduğu kabul edilerek, Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 2024/4176 E., 2025/2279 K. sayılı kararında "biogreen" ibaresinin, 2023/5161 E., 2024/7091 K. sayılı kararında "green light" ibaresinin "green" ibareli markalarla benzer bulunmadığı, bu itibarla taraf markaları arasında "green" ibaresinin ortaklığından kaynaklı iltibas ihtimali bulunmadığı, tüketicilerin dava konusu başvuruyu gördüklerinde bunu davalının redde mesnet markalarından hemen ve ilk bakışta ayırt edebilecekleri gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın kabulü ile 2022-M-2176 sayılı YİDK kararının iptaline, davacı vekilinin tescil talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm, davalı şirket vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.
V. TEMYİZ
A. Dava ve Hukuki Nitelendirme
Dava, davacının marka başvurusunun davalı şirketin itirazı üzerine kısmen reddine dair nihai Kurum kararının iptali talebine ilişkindir.
B. Değerlendirme ve Gerekçe
İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 355. vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi aynı Kanun'un 369/1 hükmü ve 371. maddesinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.
VI.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı şirket vekili ve davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazlarının ayrı ayrı reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı harcın istekleri halinde davalılara iadesine, 17.09.2026 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
