- Ana sayfa
- Kanun
- 193 sayılı Kanun
- Madde Geçici 47
BEŞİNCİ KISIM – Verginin Ödenmesi › İKİNCİ BÖLÜM – Mahsuplar
193 sayılı Kanun Madde Geçici 47
GELİR VERGİSİ KANUNU (GVK) · Resmî Gazete 6 Ocak 1961, sayı 10700
Sade özet
Kanunun yayımı tarihinde mevcut olan ve devlet kayıtları veya güvenilir belgelerle ispat edilen varlıklar üzerinden belirli şartlarda vergi tarhiyatı yapılamayacağını düzenleyen maddedir. Maddede "kanaat getirici vesika" kavramı tanımlanmış ve bazı özel durumlarda banka kayıtlarının kullanımı imkanı getirilmiştir. Uygulamanın detaylarını belirleme yetkisi Maliye Bakanlığına verilmiştir.
- Devlet kayıtlarıyla ispat edilen varlıklara dayalı mal edinimleri için Kanunun 82 nci maddesinin 2 numaralı fıkrasına göre tarhiyat yapılamaz.
- Belirtilen unsurların delil olarak kullanılması yoluyla Vergi Usul Kanununun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrasının 7 numaralı bendine göre geçmişe yönelik inceleme ve tarhiyat yapılamaz.
- Kanaat getirici vesikalar; mali kurumlar, posta idaresi, noterler, kamu kurumlarının kayıtları ile 213 sayılı Vergi Usul Kanununun ilgili kısımlarındaki belgeleri kapsar.
- Resmi kayıtlarda yer almayan kıymetlerin 30/09/1998 tarihi itibarıyla asgari bir gün Türkiye'deki mevduat bankalarında bulunduğunun tevsiki şartıyla aynı hükümler uygulanır.
- Maliye Bakanlığı uygulamanın usul ve esaslarını belirlemeye yetkilidir.
Kimleri ilgilendirir: Mal edinimleri ve harcamaları nedeniyle vergi incelemesine tabi olan mükellefleri ilgilendirir.
Kaynak: 193 sayılı GELİR VERGİSİ KANUNU (GVK), m. Geçici 47
Bu özet yapay zeka ile üretilmiştir; hukuki görüş değildir. Bağlayıcı olan tam metindir.
Tam madde metnini göster
Değişiklik notları
- (Ek : 22/71998-4369/54 md.)
İlgili yargı kararları (0)
Bu maddeye atıf yapan karar henüz eklenmedi.
