mevzuatuzmani.net — Hukuki Bilginin Güvenilir Adresi
  1. Ana sayfa
  2. Kanun
  3. 193 sayılı Kanun
  4. Madde Geçici 47

BEŞİNCİ KISIM – Verginin Ödenmesi › İKİNCİ BÖLÜM – Mahsuplar

193 sayılı Kanun Madde Geçici 47

GELİR VERGİSİ KANUNU (GVK) · Resmî Gazete 6 Ocak 1961, sayı 10700

Sade özet

Kanunun yayımı tarihinde mevcut olan ve devlet kayıtları veya güvenilir belgelerle ispat edilen varlıklar üzerinden belirli şartlarda vergi tarhiyatı yapılamayacağını düzenleyen maddedir. Maddede "kanaat getirici vesika" kavramı tanımlanmış ve bazı özel durumlarda banka kayıtlarının kullanımı imkanı getirilmiştir. Uygulamanın detaylarını belirleme yetkisi Maliye Bakanlığına verilmiştir.

  • Devlet kayıtlarıyla ispat edilen varlıklara dayalı mal edinimleri için Kanunun 82 nci maddesinin 2 numaralı fıkrasına göre tarhiyat yapılamaz.
  • Belirtilen unsurların delil olarak kullanılması yoluyla Vergi Usul Kanununun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrasının 7 numaralı bendine göre geçmişe yönelik inceleme ve tarhiyat yapılamaz.
  • Kanaat getirici vesikalar; mali kurumlar, posta idaresi, noterler, kamu kurumlarının kayıtları ile 213 sayılı Vergi Usul Kanununun ilgili kısımlarındaki belgeleri kapsar.
  • Resmi kayıtlarda yer almayan kıymetlerin 30/09/1998 tarihi itibarıyla asgari bir gün Türkiye'deki mevduat bankalarında bulunduğunun tevsiki şartıyla aynı hükümler uygulanır.
  • Maliye Bakanlığı uygulamanın usul ve esaslarını belirlemeye yetkilidir.

Kimleri ilgilendirir: Mal edinimleri ve harcamaları nedeniyle vergi incelemesine tabi olan mükellefleri ilgilendirir.

Kaynak: 193 sayılı GELİR VERGİSİ KANUNU (GVK), m. Geçici 47

Bu özet yapay zeka ile üretilmiştir; hukuki görüş değildir. Bağlayıcı olan tam metindir.

Tam madde metnini göster
(Ek : 22/71998-4369/54 md.) Bu Kanunun yayımlandığı tarih itibariyle sahip olunan ve mevcudiyeti Devlet tarafından veya Devlet güvencesinde tutulan kayıt ve siciller ve diğer kanaat getirici vesikalarla ispat edilen para ve alacak ile altın, döviz ve diğer mallardan karşılanan mal edinimleri ve harcamalardan hareketle bu Kanunun 82 nci maddesinin 2 numaralı fıkrasına göre tarhiyat yapılamayacağı gibi, bu unsurlar delil olarak kullanılmak suretiyle Vergi Usul Kanununun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrasının 7 numaralı bendine göre de geçmişe yönelik inceleme ve tarhiyat yapılamaz. Bu maddede geçen kanaat getirici vesika tabiri; banka, banker, aracı kurumlar ve benzeri mali kurumlar, posta idaresi, noterler ile tapu, trafik gibi kamu kurum ve kuruluşlarının kayıt ve belgeleri ile 213 sayılı Vergi Usul Kanununun ikinci kitap üçüncü kısmında yer alan belgeleri ifade eder. Mükelleflerin bu kayıtlarda yer almayan veya yukarıda sayılan vesikalarla kanıtlanamayan nakit para, mevduat sertifikası, döviz ve benzeri kıymetlerini 30/9/1998 tarihi itibariyle asgari bir gün süreyle Türkiye'de kurulu mevduat kabulüne yetkili bankaların Türkiye'deki şubelerinde bulundurduklarının tevsiki şartıyla bu kıymetlerden karşılanan mal edinimleri ve harcamalar hakkında da yukarıdaki hükümler uygulanır. Söz konusu kuruluşlar mükelleflerin bu konudaki taleplerini yerine getirmeye mecburdurlar. Maliye Bakanlığı bu maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esasları belirlemeye yetkilidir.

Resmî kaynakta görüntüle (mevzuat.gov.tr) ↗

Değişiklik notları

  • (Ek : 22/71998-4369/54 md.)

İlgili yargı kararları (0)

Bu maddeye atıf yapan karar henüz eklenmedi.